LOVE...SKY

  ความมหัศจรรย์ของโลกใบนี้อยู่ตรงที่ว่า มีคนตั้งไม่รู้กี่สิบล้าน แต่เราก็ยังได้มาพบ มาเจอกัน...

คนบางคน  เข้ามา แล้วก็เดินออกไป  พวกเขาไม่ได้ทิ้งอะไรไว้ให้เรา นอกจากความว่างเปล่า

คนบางคน  เข้ามา  แล้วก็ค่อยๆ เดินออกไป พวกเขาทิ้ง บางอย่างไว้ พร้อมกับหยิบเอาบางอย่างของเรา

ติดมือออกไปด้วย...

  คนสองคน ที่เคยเจอกันแทบทุกวัน คุยกันแทบทุกเรื่อง จะไปไหน ทำอะไร ก็รับรู้ถึงกันและกันอยู่เสมอ

เมื่อคนหนึ่งท้อ อีกคนคอยปลอบใจ  เมื่อคนนึงไม่ไหว อีกคนต้องคอยประคอง ... วันนี้ สิ่งเหล่านี้  อันตรธานหายไปแล้ว ...

ไม่มีใครต้องรับผิดชอบ ไม่มีคนผิด ไม่มีคนถูก  ... ถ้าเกิดในวันใดวันหนึ่ง สิ่งที่ใหม่กว่า ใช่กว่า หรือดีกว่า ลอยมาตรงหน้า  ใครเห็น ใครก็ต้องคว้าไว้ทั้งนั้น...

นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญอะไร แต่สิ่งที่น่าสงสัยก็คือว่า เวลาที่เคยใช้ร่วมกัน ความทรงจำ ในทุกที่ที่ไป การกระทำทุกอย่างที่ผ่านๆมา  มันไม่มีความหมายพอที่จะเหนี่ยวรั้งใครสักคนเอาไว้ได้บ้างเลยหรือ   ไม่สิ คำว่าเหนี่ยวรั้ง ต้องใช้กับสิ่งที่มีอานุภาพมากพอ  เอาเป็นแค่ว่า มันไม่มีความหมายพอที่จะทำให้ ใครสักคน นึกถึง บ้างเลยหรือ  แค่นึกถึงเท่านั้นนะ  ความหมายมันเบากว่าคิดถึงเยอะเลย 

ความคิดถึง เจือปน กลิ่นอายแห่งความเศร้า และ   การรอคอย  ...แต่ การนึกถึง  ก็เพียงแค่ย้อนไปมองสิ่งที่เคยเกิดขึ้น โดยที่ไม่จำเป็นต้องรู้สึกอะไรก็ได้ 

สำหรับใครบางคน  แค่นึกถึง ยังยากไป ...  

คนสองคน  ที่ผูกพันลึกซึ้ง  ในวันหนึ่ง ก็ไม่ได้มีค่าแตกต่างอะไร จาก คนแปลกหน้าสองคนที่เคยเดินสวนทางกัน

ที่ เขียน แบบนี้  เพื่อ ต้องการเตือนสติตัวเอง และใครก็ตามที่เผลอตามาอ่านว่า  คำพูด ไม่จริง  ยึดติด ไม่ได้  สัญญาไม่มีความหมาย   วันหนึ่งสิ่งที่เราเคยครอบครอง  ต่อให้รักแค่ไหน ทะนุถนอมแค่ไหน ก็ต้องดับสูญ ไปตามเงื่อนไขของกาลเวลา  ...  

   โง่ แค้น เจ็บ เสียใจ  เหนื่อยใจ ... ผิดมากมั้ย ที่ไม่อยากให้ไปไหน ทำอะไร กับ ใคร เหมือนที่เคยทำกับเรา

คุณ : อย่าเรียกร้องให้มากมาย  ก็คุณไม่ใช่คนพิเศษ สนิทใจ แต่ไม่ได้อยู่ในใจ  ต่อให้ผมไปไหน ทำอะไร กับใคร อย่างที่เคยทำกับคุณ ย่อมได้ ...คุณไม่มีสิทธิโกรธผม คุณไม่มีสิทธิโวยวาย และ คุณก็ไม่มีสิทธิ เสียใจ โปรดรู้ไว้นะครับ

ฉัน :  ขอบคุณที่เตือนสติ ฉันก็แค่ลืมตัว ขอโทษที่เผลอคิดว่า คุณเองก็มีใจ รัก และห่วงใยฉันบ้าง ฉันก็พึ่งรู้เดี๋ยวนี้เอง ว่าที่ผ่านมา คุณไม่เคยให้แม้แต่เศษ หัวใจ  ที่ทำไป เพราะเหงา ไม่มีใคร และ ต้องการเพื่อน ฆ่าเวลา ใช่สินะ ก็เราเพื่อนกัน ฉันคือเพื่อนของคุณ

คุณ : ก็ดีแล้ว ที่เข้าใจ อันที่จริง ผมแค่อยากลอง ทำอะไรในสิ่งที่ไม่เคยทำ บังเอิญ โชคดี ที่คุณ ผ่านเข้ามาในชีวิตพอดี  ขอบคุณเพื่อนที่แสนดีอย่างคุณคนนี้ ที่สอนวิธี ทำอะไรดีดี ให้ผม  รับรองว่า ผมจะใช้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยได้รับจากคุณ เพื่อทำให้ คนที่ผมรัก พอใจ  ผมคงเป็นหนี้บุญคุณ คุณเสียแล้วสิ  แล้วผมจะมาชดใช้ให้ทีหลัง ตอนนี้  ถึงเวลาที่ผมต้องไป ขอให้คุณโชคดี

ฉัน : ก่อนที่คุณจะไป ได้โปรด อย่าติดค้างใจ และคิดว่าเป็นหนี้ใดใดต่อฉันเลย  คุณเองก็ให้บทเรียน ฉันมากมาย ว่าอย่าให้ใจใคร ง่ายๆ  อย่าทุ่มเทอะไรให้ใครจนเกินหัวใจ เพราะ  คนมักง่าย มีอยู่จริง  

เอาล่ะค่ะ ตอนนี้คุณกับฉัน ไม่มีอะไรติดค้างกันอีกต่อไป สำหรับคุณแล้ว ฉันคิดว่าเจอกันชาติเดียวก็เกินพอ โชคดี เช่นกันค่ะ

 ง่ายๆแค่ลืม  หลายๆคนเคยพูดคำนี้กันทั้งนั้น 

ลืม ...ถ้าทำง่ายก็คงดี แต่เอ๊ะ บางที่อาจจะง่าย ก็ได้นะสำหรับคนอื่น แต่สำหรับเรา ทำไมมัน ทำยาก จังเลยหว่า

เคยอ่านเจอในงานเขียน งานแปลชิ้นหนึ่ง น่าจะเป็นของปราย พันแสง บอกว่า  ที่แย่กว่าการจากโลกนี้ไปเสียอีกนั่นก็คือการถูกลืม คิดดูสิ ถ้าเราเป็นคนที่กำลังถูกลืม จะรู้สึกแย่ขนาดไหน ถูกคนอื่นลืมยังไม่เศร้าเท่าไหร่ แต่ถูกคนที่ตัวเองรักหมดหัวใจ ลืมนี่สิ  เจ็บสุดๆ

อันที่จริงก็ไม่รู้ด้วยซ้ำหรอกว่า เขานับเราเป็นความทรงจำหรือไม่ เคยเห็นเราสำคัญบ้างหรือเปล่า อาจจะเป็นเราเท่านั้นที่ทึกทักไปเอง คิดเอาเองว่าเขาลืม ทั้งที่แท้ๆแล้ว เค้าไม่เคยจะจำ

ความห่างไกลย่อมไม่ใช่ข้ออ้างของความห่วงใย หรือ ความใส่ใจ ที่ลดน้อยลง ...หรือเพราะไม่ต้องพึ่งพา จึงไม่ต้องห่วงหากันอีกแล้ว   เขียนมาถึงตรงนี้ อยากร้องไห้พร้อมกับหัวเราะ ให้กับความตลกร้ายของชีวิต

  ถึงจะเป็นอย่างนั้น แต่ในช่วงเวลาที่ความเป็นความตายเข้าใกล้เราอย่างถึงที่สุด มันทำให้เราคิดขึ้นมาได้ว่า แท้จริงแล้ว ไม่ว่าเราจะถูกลืมจากความทรงจำของใครหรือไม่ ไม่ได้สำคัญมากไปกว่า ช่วงเวลาที่ผ่านมา เราจดจำใครไว้ในหัวใจ และ จดจำเรื่องอะไรไว้ได้บ้าง  คนที่อยู่ในหัวใจ และเรื่องราวที่ไม่เคยลืม  นั่นล่ะคือ สิ่งสำคัญ ถึงแม้ว่าบางครั้งบางคราวคนที่ลืมเราอาจจะเป็นคนเดียวกับคนที่เรา ไม่เคยลืม ... 

                                                                                             ระลึกถึงด้วยรัก มิอาจลืม

 ผูก พัน ผัน เปลี่ยน จบ จาก เจ็บ เลือน ลบ ลืม...  เรื่องธรรมดา

 บางครั้งเราไปกะเกณฑ์ว่า คนอื่นจะเข้าใจ รู้สึก และรับในสิ่งที่เราให้ ได้อย่างเต็ม ทั้งหัวใจไม่ได้หรอก

    เพื่อนสนิทคนนึงของฉัน เคยเล่าให้ฟังว่า เธอแอบชอบ ใครคนนึงมานานแสนนาน ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เค้าสนใจ ยอมแม้กระทั่งจะต้องทำบางอย่างที่ไม่ใช่ตัวของเธอเลย ผู้หญิงที่มีรสนิยม เรียบๆง่ายๆ ชอบใช้เวลาว่างไปกับการอ่านหนังสือเล่มโปรด  ยอมที่จะเปลี่ยนแปลงการแต่งตัว ชีวิตประจำวัน เสื้อผ้า หน้า ผม เพื่อจะทำให้ตัวเองได้อยู่ในสายตา ของใครคนนั้น  เธอเฝ้าทำอย่างนั้นมานานหลายปี แต่ใครคนนั้น ก็ไม่เคยแม้แต่จะปรายตามาที่เธอ

จน วันหนึ่งที่ความอดทน ของลูกผู้หญิงสิ้นสุดลง เธอตัดสินใจถามเค้าไปตามตรง  ฉันทำทุกอย่างเพื่อจะเป็นในแบบที่เธอชอบ ทำไมเธอถึงใจร้ายกับฉันนักล่ะ ฉันไม่ดีพอหรือไร

ผู้ชายคนนั้นตอบเธอว่า ถ้าหากเธอจะคิดว่าฉันใจร้าย ไม่อนาทรต่อความรู้สึกของเธอแล้ว เธอคงคิดผิด เพราะที่จริงแล้วฉันเป็นห่วงความรู้สึกของเธอมากกว่า  เลยทำแบบนี้  ฉันรู้ดีว่า ถ้าฉันให้ความหวัง เธอก็คงจะสูญเสียความเป็นตัวตนของเธอมากไปกว่านี้  ไม่มีผู้ชายคนไหนอยากได้คนรักที่เป็นเพียงร่างเงาของผู้หญิงในฝันหรอกหรอก  เขาอยากได้นางในฝันตัวจริงต่างหาก ...ขอโทษนะ แต่บอกตามตรงว่า ถ้ามันไม่ใช่ ต่อให้เธอจะเปลี่ยนแปลงตัวเธอเพื่อให้ฉันชอบอย่างไร เธอก็ยังคงเป็นเธอ ยังไม่ใช่สำหรับฉันอยู่ดี... หยุดเถิด พอเถิด อย่าลดคุณค่าของตัวเองเพียงเพราะฉันเป็นต้นเหตุเลย วันนี้ เธออาจจะเสียใจ แต่วันหน้าเธอจะต้องขอบใจ...

 ได้ยินอย่างนั้น คงไม่มีใครไม่เสียใจ แต่เมื่อวันหน้าที่ว่ามาถึงจริงๆ เธอกลับต้องขอบใจ อย่างที่เขาว่าไว้ ทุกวันนี้เธอมีความสุขดี กับผู้ชายของเธอ ที่ไม่ใช่เขา ผู้ชายในชีวิตเพื่อนฉันคนปัจจุบัน ทั้งรักทั้งหวงผู้หญิงเรียบๆที่ชอบอ่านหนังสือเป็นชีวิตจิตใจ โดยที่เธอไม่ต้องเปลี่ยนอะไร สักอย่างเดียว

ลำบากไปมั้ย หากจะต้องพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อให้เป็นนางในฝันของผู้ชายสักคน ทำไมไม่คิดบ้างว่า ตัวเราทุกวันนี้  อาจจะเป็นนางในฝันของใครๆอีกหลายคนอยู่แล้วโดยที่ไม่ต้องเปลี่ยนอะไรเลย

สุดท้ายแล้ว

ผูก พัน ผัน เปลี่ยน จบ จาก เจ็บ เลือน ลบ ลืม...  ก็เป็นเรื่องธรรมดาอย่างที่ว่า  ถ้าคุณยังไม่ใช่นางในฝัน

 "ในทุกๆความสัมพันธ์ มักมีเส้นคั่นเสมอ"  ฉันเชื่ออย่างนั้น เพียงแต่อาจจะต่างกันก็ตรงที่ว่า ในแต่ละสถานะความสัมพันธ์เส้นที่ถูกขีดกั้นไว้จะห่างหรือชิด  ไม่เท่ากัน เท่านั้นเอง

เชื่อว่าคนส่วนใหญ่ คงทิ้งระยะห่างระหว่างตนกับคนรักน้อยที่สุด เส้นที่ว่า ก็คงจางที่สุด แต่บางครั้งในความรัก จะยืนยาวและมั่นคงอยู่ได้ มันก็คงต้องมีเส้นแบ่ง และระยะห่างที่พอดีอยู่เหมือนกัน

 หลายๆครั้ง ที่ทำให้เกิดคำถามในความสัมพันธ์ ก็เพราะเส้นแบ่งเหล่านี้ ... แล้วร้อยทั้งร้อยคำถามที่ว่าและปัญหาของเส้นแบ่งก็มักมาจาก  สถานะเพื่อน... 

 มิตรภาพ กับ ความรัก  สองสิ่งนี้เหมือนจะเข้ากันได้ดีแต่หากคิดให้ดีมันก็คือเส้นขนานดีๆนี่เอง..ความรักก่อให้เกิดมิตรภาพ แต่ในมิตรภาพไม่ได้ต้องการความรัก เพราะถ้ารัก อาจจะทำให้ต้องสูญเสีย...

 เพราะความใกล้ชิด เพราะเหงา เพราะไม่มีใคร  ความหวั่นไหวในจิตใจย่อมเกิด มันขึ้นอยู่กับว่า สภาพจิตใจของใครจะเข้มแข็งกว่ากัน แล้วยังรักษาเส้นแบ่งเหล่านั้นไว้ได้นานขนาดไหน ถ้าคนทั้งคู่หวั่นไหวพร้อมกันอาจไม่เป็นไรแต่ถ้าเป็นความอ่อนไหวอยู่ลำพังฝ่ายเดียวคงจะไม่ค่อยดี???

  ยังไงก็แล้วแต่ ท่ามกลางความคลุมเครือ ไม่ชัดเจนเหล่านั้น สิ่งสำคัญที่ย้ำเตือนจิตใจอยู่เสมอคือ ความมั่นคง ยั่งยืนของความสัมพันธ์ ที่มาจากมิตรภาพ สำหรับฉันมิตรภาพคือความสัมพันธ์ที่เข้มแข็งและยาวนานที่สุด  อย่างน้อยๆมันก็ทำให้เรารู้จักรักคนที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเรา สักคนนึง หรือหลายๆคนก็ได้ รักอย่างไร้เงื่อนไข อย่างไม่มีเหตุผล อย่างจริงใจ อย่างบริสุทธิ์ใจ และจะรักยาวนานตลอดไป...